había tempo que non tiña ganas de chorar da emoción. isto parecía un bacanal. unha decena de persoas bébedas baixo a hipnose da música electrónica bailando a pulos na penumbra en medio do monte. sentinme viva. había uns intres que eu sentara para presencialo, despois de bailar eufóricamente "la revolución sexual". tiven ganas de ser película. e que todo, ao final, tivese final feliz.