as patadas no estómago deben conlevar moitísima dor. en fin, cando era pequena, estaba de porteira e tiráronme un furolo á boca do estómago. ao mellor é parecido. síntome o peor becho do mundo cando penso en darlla a alguén, e máis se é alguen tan querido.

ás veces deserto,
ás veces oasis...

e digo eu, non se sentirá parecido a min de tanto que lle importa o físico dos demáis? "Perico caíame ben, pero agora que [novidade de look] non, eh?" e confías para nada. o que foi o teu apoio toda a vida, que é? os apoios eventuais serven de algo?

e seica eu antes non era así, veu alguén e conquistou, posuiu o meu corpo. non topei con xente marabillosa que me fixo ver máis alá da concepción que eu mesma tiña de min. non. eu sempre adorei o sacrificio estético.

é hora de escribir unha carta:

querida Madre, intento liberarme.