camiño segura pola rúa co meu andar de home (pai), a miña obesidade e as miñas pintas de bollera. estou segura, piso forte porque hoxe vou mirar polos meus. sempre me gusta gastar cartos na xente que quero e, téndoos, non me importa. hoxe estou feliz. onte rematou selectivo e sobraronme cartos da comida. agardo acertar cos agasallos.

non me importa ter pinta de lesbiana, aínda que non entendo iso. as lesbianas pijas e as heterosexuais visto-como-cadra están totalmente invisibilizadas polo menos para a xente que non ten moito mundo ou que disimula ben téndoo. nunca fun lesbiana pero sempre me gustou. era aparentar algo que non son, disfrazarme. encántame o entroido.

agora que pasei de ser unha hetero-visto-como-cadra a procurar a miña identidade, gústame aínda máis, quizais por ter esas ansias de entrar en medio da "normalidade": se a xente pensa que me atraen as mulleres, é que podo, tranquilamente, chegar un día e dicir " teño moza". pero iso, polo de agora, non acontecerá.

comezo a pensar, e díxomo algunha xente que ten algo de idea, que podo ser pansexual. quen sabe? o que eu tiña claro, era que o físico non me importaba en tanto que fosen homes cisxénero, pero en canto notei atracción por unha persoa con cona o meu cerebro comezou a bailar sevillanas amuiñeiradas da alegría. iso era marabilloso, polo menos para min, unha hater declarada da superficialidade.

e diredes "blabla anti-superficialidade blabla e dirás que non te fixas no físico". claro que o fago, pero eu, como persoa así que non entra moito no que se entende como cánon de beleza, pois é unha estupidez darlle importancia á apariencia dos demáis. claro que pode pasar unha barba chachi e dicir mentalmente "foder", pero se logo coñezo á barba e é estúpida, chao. totalmente.

non sei se me explico ben, pero este é o meu diario e o importante é o que eu me entendo (por fin).

total, que aquí estou eu, unha media-camionera agardando chegar á casa para preparar os agasallos.